ก็อ่ะนะครับเป็นคนที่ม่ายมีอะไรมากมายในชีวิต เพราะชีวิตเราเกิดมาเพื่ออะไรปลายทางของชีวิตคืออะไร ดังนั้นเราจึงใช่ชีวิตที่เหลืออยู่ให้มันคุ่มค่า จะได้ไม่เสียชาติเกิด( ว่าไปนั้น )
เป็นคนนิสัยดีน่ารัก เหอะๆ คบได้ ร้ายเดียงสาอ่อนต่อโลก

มีความสนใจในเพศตรงข้ามมากกว่าเพศเดียวกันครับ (เหอะๆ) ก็ม่ายได้สนใจอะไรมามายเหรกครับ ส่วนมาก ก็ จะสนใจเพื่อนมากกว่าตัวเองซะอีก นะ คือ แบบจะบอกว่าเป็นคนรักเพื่อนก็ได้น้า เพราะม่ายรู้ว่าจะสนจัยทำมัยตัวเอง ชีวิตในแต่ละวันกับความสงจำที่ไม่เคยจางหาย เนื่องด้วยตัวผมมีชื่อว่า ทรนง .ตนนี้อายุได้18 ปี วันนี้ผมจะพูดถึงตอนเรียนอยู่ม.4 ละกัน วันแรกที่ไปโรงเรียนเป็นอะไรที่อายมากๆ จะไม่ให้อายได้ไง คนอื่นเค้าใส่ชุดนักเรียนของโรงเรียนแก่งคอยกันหมด มีผมอยู่คนเดียวที่ใส่ชุดโรงเรียนแสง กางเกงสีน้ำเงิน อายสุดๆ อย่างกับเด็กน้อยเลยหล่ะ แต่ว่าแต่งตัวเป็นเด็กน้อยก็ม่ายมีใครมาทัก เหอะๆ สงสัยจะกัวพี่ผมมัง อิอิ ต่อมาก็เริมมีคนมาทักหลังจากที่ผ่านมา3วัน แรกๆก็ยังคบไปหมด(หมายถึงเพื่อนนะ)แต่พอผ่านมาได้สัก1-2เดือน ก็เริ่มลงรอย เพราะรู้จักนิสัยของแต่หละองค์แต่ละคนกันแล้ว ทีนี้ก็มีกลุ่มหละ มีกลุ่มสวย กล่มหล่อ กลุ่มกีฬา กลุ่มเรียน แต่ละกลุ่มก็มีดีที่แตกต่างกันไปแต่ที่สำคัญถ้าห้องเราโดนเล่นงาน ทุกกลุ่มก็จะมาช่วยกัน กลุมผมก็มี ส้มโอ จีจี้ แตม เอก แล้วที่ขาดไม่ได้คือผมคนนี้นั้นเอง ^^ เราจะมาพูดถึงแต่ละคนเลยดีกว่า ส้มโอ เรียนเก่งดูแล้วเหมือนผู้ชายแต่ไม่ช่ายทอม ก็ดูเท่ดี แรกๆส่วนมากจะพูดเป็นการเป็นงาน แต่พอไปๆมาๆ คงติดนิสัยผม เริ่มพูดไรสาระมากไปแล้ว--* คนต่อมาจีจี้ คนนี้เรียนเก่งพอตัวพูดมากขี่รถก็หน้ากัว แต่ไอ้นี้คู่กัดในกลุ่มของผม เวลามันสู้ม่ายได้ก็จะเอาชื่อพ่อแม่มาเล่น แล้วก็อีกหล่ะผมก็โดนแต่ผมไม่ถือผมเล่นพูดชื่อ ยาย ประนอม(แม่มัน)แล้วก็ตสหนวด(พ่อมันหรือไงเนียละพอด่ามันไปมันโกดอ่ะ) โดยผมจะมีเพื่อนช่วยอีกแรงในการด่าคือ แตมหรืออีกชื่อคือ บี2(ผมคือบี1)ผมจะเป็นคนร้องเพลงด่าพ่อมันแตมก็จะมีหน้าที่ตอกย้ำ พูดแล้วก็ฮา จีจี้มันร้องไห้ปนหัวเราะไปด้วยผมกับบี2 ก็เลยชอบแกล้องมัน คนต่อมา นายเอก วิมงเมก เอกคนนี้พูดม่ายชัดชอบดูหนังโป้เป็นชีวิตจิตใจ เล่นเกมก็โง่ไปหน่อย แล้วมันก็มาผิดจัยกับผม ผมก็ม่ายรู้เหมื่อนกันว่าเรื่องอะไร คนต่อมานายแตมหรือบี2นั้นเอง ไอ้นี้นิสัยดีมากช่อวผมตลอดช่วยทุกอย่างจนผมกัวว่าถ้าผมมีเมียมันจะมาช่วยอีกแรง เหอะๆ แตมกับผมถ้าอยู่ด้วยกันจะมีแต่ความฮาครับท่าน มันเรียนเก่งแต่บางครั้งมันก็โง่ชิบหายเลย จากนั้นจีจี้ กับเอกวิมังเมกก็ออกจากการเรียนแล้วก็หาตัวติดต่อม่ายได้แต่เสียไป2 ก็ได้กลับมา2คือกิ๊ฟกับหยกหรืออีกชื่อคือDK(แดกขี้) คุณกิ๊ฟเรียนเก่งเป็นนางงามประจำกลุ่ม ชอบเอาเรื่องแฟนมาพูดให้ฟัง แล้วอย่างนี้บี1กับบี2จะอดใจไหวหรอ เล่นซะฮากระจาย ชอบกินเป็นชีวิตจิตใจตามมากับคำบ่นที่ว่า"เค้าอ้วนขึ้นอีกแล้ว"(ปากยังไม่หยุดกินเลยนะขนาดบ่นว่าอ้วนอะ) ต่อมาก็นายDKหรือนายหยกของเรานี้เอง มาแรกๆกลุ่มผมม่ายชอบมันสักเท่าไรเพราะกัวว่ามันจะเป็นเกย์+มันกวนตีนด้วยแต่พอคบกับมันจริงๆ OkเลยDkเราคบกันได้ หยกนี้เรียนเก่งแต่ขี้เกลียด แม้งเล่นเป็นหมดอะ แม้งเก่งเกิน แต่ตอนนี้ผมออกจากโรงเรียนแล้วผมกัวว่าทุกคนจะลืมผมและจะไม่ได้เจอกันอีก เรื่องแม้งเศร้า ยังไงก็อย่าลืมกันนะ รักและจะรักเพื่อนตลอดไป MaX href="http://video.mthai.com/player.php?id=3M1183211506M0">เสียงเพราะ น่าตาใช้ได้ -

ฟังได้หมดครับ

รักสุดหัวใจ
ผู้คนมากมายทั้งแขกและญาติๆ ต่างเข้าแถวเดินขึ้นไปบนเมรุ ในมือมีดอกไม้จันทน์ที่นำมาว่างไว้เพื่อเป็นการไว้อาลัยครั้งสุดท้าย
ฉันพยายามเก็บความรู้สึกเอาไว้ขณะก้าวเดินขึ้นไปตามขั้นบันได ก่อนที่จะหยุดยืนข้างโรงศพที่ว่างไว้บนรางเลื่อน พร้องที่จะเดินครั้งสุดท้ายเข้าสู่เตาเผา ฉันวางสิ่งของบนโลงศพใบนั้น เป็นดอกไม้จันทน์พร้องกระดาษใบหนึ่ง ที่มีข้อความสำคัญที่ฉันอยากบอกเขา
ฉันเดินกลับออกมาตามแถวของผู้ที่มาร่วมอาลัยเป็นครั้งสุดท้าย หันมองภาพถ่ายในกรอบดอกไม้ประดับด้วยดอกไม้สีสด เขาจัดว่าเป็นคนหน้าตาดีตรงสเปกของสาวๆหลายคน ฉันยังจำได้ดี นัยน์ตาเจ้าชู้ที่ดูเป็นประกาย และรอยยิ้มเล็กๆ ทำให้ฉันหวั่นไหวได้เสมอ ความรักของเรามีอุปสรรคตั้งแต่เริ่มแรก เพราะไม่ว่าใครก็พูดเป็นเสียงเดียวว่าอย่าไปยุ้งกับผู้ชายนิสัยเจ้าชู้แบบเขาเลย แต่ฉันกลับคิดว่าความรักน่าจะมีพลัง สามารถทำให้คนเราเปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดีได้
ตลอดเวลาที่เราคบเป็นแฟนกัน เขามักพร่ำบอกฉันเสมอว่า รักฉันมาก อยากจะหยุดชีวิตเสเพล หยุดหัวใจไว้ที่ฉันคนเดียว ฉันอาจอ่อนต่อโลกที่เชื่อคำพูดของเขาเสมอ แต่คนอื่นกลับไม่เชื่อ
“ผู้ชายเป็นอยางนี้ทุกคนนั้นแหละคอยสรรหาคำหวานๆ มาออดอ้อน โธ่ ใครๆ ก็พูดได้ แต่พฤติกรรมที่ผ่านมามันฟ้องว่าสันดานของผู้ชายคนนี้เป็นยังไง” ผู้เรียกฉันเข้าไปคุยหลักจากที่รู้ว่าฉันคบเขาได้ไม่นาน
“แต่เขารักหนูจริงๆ นะพ่อ ตอนนี้เขาก็เปลี่ยนไปแล้ว เข้าไม่เจ้าชู้เหมือนก่อนเข้าเป็นผู้ใหญ่มากขึ้น” ฉันพยายามเถียงแทนเขา
“หึ” พ่อหัวเราะอย่างเย้ยหยัน “ไม่มีทางหรอก คนเรามันเปลี่ยนกันไม่ได้ง่ายๆหรอก แก่ไม่มีทางหยั่งรู้เข้าไปในจิตใจของคนอื่นได้ จำไว้” ฉันไม่เถียง ไม่ได้ตอบโต้อะไร แต่ในใจฉันอยากตะโกนออกมาว่า...แล้วฉันจะพิสูจน์ให้พ่อและคนอื่นได้รู้ว่าความรักของเรายิ่งใหญ่กว่าที่ทุกคนคิด
“พี่ปอง พี่ปองจริงใจกับดามากแค่ไหน” ฉันแกล้งถามเขาในระหว่างนั่งรถไปด้วยกัน
เขาไม่ตอบในทันที ถอนลมหายใจออกมาพร้องสีหน้าเบื่อหน่าย สั่นศีรษะเล็กน้อย ก่อนจะพูดออกมาด้วยน้ำเสียงคล้ายคนงอน “นี้คงมีคนพูดอะไรกรอกหูดาอีกละซินี่ดาไม่เชื่อใจพี่เลยใช่มั้ย”
“เปล่า ดาแค่อยากได้ยินจากปากของพี่ ดาอยากมั่นใจว่าพี่ปองรักดาจริง”
“รัก รักสิ”
“แค่นี้เองเหรอ แค่คำพูดง่ายๆ ใครก็พูดได้ คงจะพูดอย่างนี้กับผู้หญิงคนอื่นด้วยใช่มั้ย” คราวนี้กลับเป็นฉันที่ทำเสียงงอน
“ดา ดาก็เห็นจากการกระทำของพี่แล้วนี่ ว่าเป็นยังไง ตั้งแต่คบกันมา พี่มีดาเพียงคนเดียว” เขาพูดอย่างจริงจัง ฉันแอบมองแววตาเขาเพื่อจับพิรุธ เพราะเคยอ่านเจอในหนังสือเวลาใครโกหก ปฏิกิริยาของร่างกายจะทำคนคนนั้นหรี่ตาลงโดยอัตโนมัติ แต่เขาไม่มีอาการดังกล่าวเลย
“เชื่อ ดาเชื่อว่าพี่ปองไม่มีใคร แต่ดาอยากมั่นใจว่าพี่ปองรักดาจริงๆ”
“พี่ก็บอกไปแล้วไงว่าพี่รักดา”
“แล้วรักมากแค่ไหนล่ะ” ฉันสวนคำถามกลับไปทันที มันฟังดูเหมือนเด็กๆ แต่ฉันเดาว่าผู้หญิงหลายคนก็ต้องการเหมือนกับฉัน ความมั่นใจที่ผู้ชายคนนั้นเขารักเราจริง ถึงแม้จะเป็นเพียงคำพูดก็ตาม
เขาหยุดไปหลายวินาที ก่อนจะพูดออกมา แน่นอนฉันต้องจ้องมองเข้าไปในแววตาของเขาเพื่อจับโกหก
“พี่รักดามากที่สุด มากถึงขนาดที่จะยอมตายแทนดาได้”
“เอี๊ยดดดด........”
เขาเหยียบเบรกจนฉันหัวคะมำลงไปด้านหน้า เพราะไอ้มอเตอร์เจ้ากรรมมันตัดหน้า ฉันเลยไม่ได้จ้องมองเข้าไปในแววตาขาเลยว่ามีพิรุธหรือเปล่า
“แกอย่าไปสนใจอะไรเลย แค่คำพูด โธ่... สมัยนี้ไม่มีใครรักกันจนยอมตายแทนกันได้หรอก ยิ่งอายุแกน้อยอย่างแกสองคนด้วย แค่ลมปากใครๆก็พูดได้ เวลาเจอเรื่องหนักๆ กัน จริงๆ ต่างคนต่างเอาตัวรอด” ปากเพื่อนสนิทพูดจีบปากจีบคอ”ฉันจะยกตัวอย่างญาติห่างๆ ฉันให้ฟังมีแฟนหนุ่มที่รักกันมาก จนใครๆ อิจฉา แต่พอครอบครัวผู้หญิงทำธุรกิจขาดทุนถึงกัลป์ล้มละลายเป็นหนี้สินมากมาย แกรู้มั้ยว่า ไอ้ผู้ชายเฮงซวยคนนั้นมันขอเลิกเลยหว่ะ ดูมันทำ”
ฉันได้แต่พยักหน้าแต่ไม่แสดงความคิดเห็นอะไร รู้สึกสับสน ด้านหนึ่งก็เห็นด้วยกับความคิดของปาน แต่มาคิดอีกที ถ้าเราสองคนมีความรักด้วยกันอย่างแท้จริง ก็น่าจะยอมตายแทนกันได้ไม่ใช่เหรอ
(อ่านต่ที่หนังสือเล่มโปรดนะ มันไม่พอ)

บางทีชีวิตคนเราเป็นอะไรที่น่าประหลาด เพราะไม่นานฉันก็ต้องเจออุปสรรคที่สามารถพิสูจน์เรื่องที่ฉันสงสัยได้ วันนั้นพี่ปองกับฉันไปเทียวทะเลด้วยกัน เป้าหมายของเราคือเกาะที่มีปะการังสายงามติดอันดับโลก แต่กว่าจะไปถึงต้องนั่งเรือไปหลายชั่วโมงช่วงเวลาที่เราไปกันเป็นวันหยุดยาวจึงมีผู้คนที่ต้องการจะไปเกาะนั้นมาก เรือเฟอร์รี่ที่รับส่งคนจึงไม่สามารถรับผู้โดยสารได้เพียงพอ ด้วยความที่ไม่อยากจะรอนาน เราจึงตัดสินใจไปกับเรือประมงขนาดเล็กที่ดัดแปลงมาขนส่งนักท่องเทียว เราสองคนนั่งประคองกอดกันอยู่ที่ด้านหน้าเรือ พูดคุยกันอย่างมีความสุข ไม่ยีหระกับสายลมแรงที่ปะทะใบหน้าและเส้นผมจนปลิวสยาย เขากระซิบข้องหูว่ารักฉันมากที่สุด รักฉันคนเดียว ถึงแม้เข้าจะเคยพูดแบบนี้มาหลายครั้ง แต่คราวนี้ฉันรู้สึกมั่นใจมาก เพราะกลุ่มนักท่องเทียวที่ลงเรือลำเดียวกัน ในจำนวนนี้มีผู้หญิงหน้าตาดีๆอยู่มาก แต่เท่าที่ฉันพยายามสังเกตไม่เคยเห็นเขาแอบมองสาวๆเลยสักนิด เกือบสองชั่วโมงที่ล่องลอยอยู่กลางทะเล ดูธรรมชาติจะไม่เป็นใจเมื่ออยู่ดีๆ ท้องฟ้าที่เคยสดใสกับมือมัวลงด้วยกลุ่มเมฆขนาดใหญ่ ในที่สุดฝนก็ตกกระหน่ำพร้อมกับสายลมอันรุนแรงราวพายุที่พัดเอาสิ่งของต่างๆ ที่อยู่บนเรือปลิวว่อน พี่ปองรีบพาฉันไปในเก๋งเบียดเสียดแออัดกับนักท่องเทียวคนอื่นๆ ซึ่งทุกคนอยู่ในอาการตื่นตระหนก ท้องทะเลที่เคยเงียบสงบในตอนนี้กลับมีครื่นลูกใหญ่โถมเข้าใส่เรือจนเรือโคลงไปมา พร้อมๆ กับเสียงกรีดร้องของนักท่องเที่ยว ฉันเองพยายามสงบสติอารมณ์ ในขณะที่เขาใช้ท่อนแขนอันกำยำโอบกอดฉันไว้ พร้อมพูดว่า “ที่รัก ไม่ต้องกลัวนะ” เป็นคำพูดปลอบโยนสั้นๆ จากเขา พี่ๆมีชูชีพอีกมั้ย” พี่ปองตะโกนถามคนเรือที่เอาชูชีพออกมาแจก แต่กลับเป็นพวกสาวๆที่รีบรับไปสวมจนหมดไม่เหลือแม้แต่อันเดียว “ที่รัก ไม่ต้องกลัวนะ ผมไม่ยอมให้คุณเป็นอะไรแน่” เขารีบหันมาปลอบหลังจากเรือถูกถาโถมด้วยคลื่นลูกใหญ่อีกหลายลูกในที่สุดมันไม่อาจทานทนต่อความบ้าคลั่งของท้องทะเลได้ค่อยๆพลิกตัวอย่างช้าๆท่ามกลางเสียงกรีดร้องระงมฉันเองยังพอมีสติและกำลังใจเพราะเขายังคงประคองร่างฉันไว้อยู่ตลอดเวลาและก่อนที่เรือจะพลิกคว่ำเขารีบดึงร่างฉันออกจากเก๋ง ฉันพยายามกลั้นหายใจไม่ให้สำลักน้ำ เราสองคนโผขึ้นไปเบื้องบน ฉันอัดอากาศเข้าเต็มปอดเมื่อโผล่พ้นผิวน้ำ มองเห็นข้าวของลอยเกลื่อนกลาดทุกคนต่างลอยห่างกันออกไปตามแรงพัดพาของคลื่นที่ยังไม่มีที่ท่าจะสงบลง “กอดแขนผมไว้” ฉันรีบทำตามที่เข้าบอกก่อนที่เขาจะว่ายน้ำด้วยแขนข้างเดียวโดยมีเกาะที่อยู่เล็กๆตรงหน้าเป็นเป้าหมาย แต่ฉันกลัวเหลือเกินว่าเขาจะหมดแรงลงเสียก่อนถ้าโชคดีเราคงได้เจอขอนไม้0หรืออะไรก็ได้ที่ให้เราสองสามารถพยุงตัวเอาไว้ได้ก่อน แต่โชคร้ายที่กลับมาแทนที่ เมื่อคลื่นชัดอะไรบางอย่างที่เป็นของแข็งกระแทกเข้ากับใบหน้าของเขาอย่างจังเขาต้องร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด แต่นั้นก็ไม่ทำให้เขาหยุด เขายังคงว่ายต่อไปแต่ความเร็วเริ่มลดลงตามพละกำลังที่เขามีไปได้ครึ่งทาง เขาก็เริ่มหยุดพักเป็นระยะๆเพื่อสูดลมหายใจอย่างเต็มที่ก่อนจะว่ายต่อไปอย่างช้าๆฉันรู้ดีว่าตอนนี้เขาอ่อนล้าเต็มทีนี่ถ้าฉันว่ายน้ำเป็น ฉันคงไม่เป็นภาระอันหนักหน่วงสำหรับเขา แต่ก่อนที่ทุกอย่างจะจบลง เทพีแห่งโชคก็ส่งม้านั่งไม่ที่สำหรับใช้บนเรือมาให้เรามันลอยผ่านหน้าไป ฉันปล่อยมือที่กุมแขนเขา รีบโผร่างไปคว้ามันเอาไว้ “รับหนังสือด้วยค่ะ” เสียงญาติที่ส่งหนังสือที่ระลึกมาให้ ทำให้ฉันตื่นจากความทรงจำในอดีตกลับมาสู่ห้วงเวลาปัจจุบัน ฉันรีบของแล้วเดินเลียงออกมา ไม่นานปานเพื่อนรักที่เดินตามหลังก็เดินมาหา “กลับกันเถอะดา” “รอเดียวได้มัย” ฉันตอบโดยไม่หันไปมองเธอ แต่สายตาจับจ้องไปที่เมรุที่ตอนนี้เปลวไฟกำลังแผดเผาร่างอันไรวิญญาณของเขาจนเป็นเถ้าถ่าน เมื่อควันดำพวยพุ่งออกมาจากเตาเผาศพเริ่มเบาบางลง ฉันจึงเอ๋ยปากชวนปาน”กลับกันเถอะ” “ดา ฉันขอโทษนะที่ก่อนหน้านี้มองความรักของแกสองคนผิดไป ที่สำคัญ ฉันมองผู้ชายคนนั้นผิดไปจริงๆ ว่าแต่ว่าเมื่อกี้ฉันเห็นแกวางโน้ตไว้บนโลงด้วย แกเขียนอะไรบอกเขาหรอ” ฉันไม่ตอบ หันกลับไปมองเมรุอีกครั้ง “ให้ฉันเดา แกคงเขียนว่า รักมาก รักที่สุด รักหมดหัวใจ หรือว่าอะไรประมาณนี้ใช่มั้ย” เธอพยายามเดาเมื่อไม่ได้รับคำตอบ ฉันพยักหน้าเล็กน้อย แต่ในใจอยากบอกเธอว่า ฉันไม่ได้เขียนอะไรน้ำเน่าแบบนั้นหรอก เพราะคำที่ฉันเขียนในนั้นคือคำว่า ขอโทษ ที่ฉันต้องขอโทษ ก็เพราะในเวลาที่เกือบเอาชีวิตไม่รอด ตอนที่ฉันคว้าม้านั่งนั้นได้ ฉันออกแรงถีบร่างที่อ่อนแรงของเขาโผเข้ามาหาให้ลอยออกไปห่างๆ โธ่!!! ก็ม้านั่งไม้อันเล็กๆ อันเดียว จะรับน้ำหนักส�

ความรักไม่เคยทำให้ใครเจ็บปวด ความคาดหวังมันเป็นต้นเหตุ